![[Strona główna]](/logo-demopaedia-withothers.png){kind=logo}
| Ostrzeżenie: Ta strona nie została jeszcze ostatecznie zweryfikowana. Tak długo jak niniejszy napis jest widoczny, należy traktować treści za tymczasowe, robocze. W sprawie szczegółów proszę przejść na stronę dyskusji związanej z tą stroną. |
|
|
81
810
Migracja dobrowolna 1 — to migracja (801-1) z własnej inicjatywy samych migrantów. Migracją powrotną 2 lub reemigracją 2 nazywa się powrót migrantów do pierwotnego miejsca pobytu po okresie nieobecności. Mówi się o repatriacji 3, gdy te ruchy powrotne są organizowane przez władze publiczne, np. w przypadku wymiany ludności lub zmiany granicy.
811
Migracją indywidualną 1 nazywamy migrację (801-1) obejmującą głównie osoby (najczęściej pracowników; por. 806-3), które przenoszą się pojedynczo. Migracją zbiorową 2 nazywa się migrację mniej lub więcej zorganizowaną, odbywającą się grupami osób lub rodzin. Migracja masowa 3 obejmuje bardzo wielką liczbę osób. Ucieczka 4 jest to emigracja (802-4) masowa i nagła, wywołana klęskami żywiołowymi, bez interwencji władz publicznych.
- 1. Migrację indywidualną przeciwstawia się czasem migracji rodzinnej, który to termin oznacza migrację odbywającą się całymi rodzinami.
- 3. Inwazją nazywa się imigrację (802-3) masową i nagłą, odbywającą się wbrew woli mieszkańców terenów zajmowanych. Infiltracją nazywa się imigrację długotrwałą i tak niewielką liczebnie, że przez długi czas nie jest odczuwana przez mieszkańców terytorium, na którym się odbywa.
812
Migracja przymusowa 1 — to migracja (801-1), do której osoby zainteresowane są zmuszane przez władze publiczne. Migracja przymusowa może wypływać z dążenia do wysiedlenia 2 niektórych grup osób; osoby te muszą wtedy opuścić terytorium, na którym zamieszkują, nie mając wyznaczonego miejsca przeznaczenia (801-4). To samo dotyczy ewakuacji 3, czyli operacji polegającej na opróżnieniu terytorium z jego mieszkańców, najczęściej w następstwie albo przy zagrożeniu jakąś klęską żywiołową. Uchodźcy 4 — to ludzie zmuszeni do ewakuacji, którzy zachowali pewną swobodę wyboru miejsca przeznaczenia. Wysiedleńcy 5 — natomiast — to ludzie, którym władze publiczne ustaliły miejsce przeznaczenia. Wiąże się to czasem z przesiedleniem ludności 6 lub wymianą ludności 7, między państwami, zorganizowaną po zmianie granic dla uniknięcia zagadnień związanych z istnieniem mniejszości (333-4) wśród ludności.
813
Adaptacja imigrantów (802-3) w nowym środowisku odbywa się na ogół stopniowo. Po początkowej tazie akomodacji 1, podczas której znikają ich zasadnicze uprzedzenia wobec zwyczajów i obyczajów kraju przyjmującego (801-4), następuje zazwyczaj faza akulturacji 2, która przejawia się przez przyswajanie sobie podstawowych zwyczajów ludności miejscowej. Zniknięcie wszelkich różnic między imigrantami i ludnością miejscową (332-2) świadczy o ich asymilacji 3. Wreszcie naturalizacja (331-1) ostatecznie ułatwia albo legalizuje tę asymilację.
814
Zdarza się, że imigranci (802-3) pochodzący z tego samego terytorium grupują się na terytorium kraju przyjmującego (801-4) i zachowują większość swoich zwyczajów; tworzą wtedy kolonię 1. Powstawanie takich kolonii na terytoriach już zaludnionych wysuwa zagadnienia współistnienia 2 kilku różnych grup ludności. Takie współistnienie prowadzi czasem do zlania się ludności 3, przez zanik różnic między nimi, albo do wchłonięcia 4 jednych grup przez inne. Istnieje segregacja 5, gdy kilka różnych grup ludności żyje obok siebie na tym samym terytorium zachowując jednak swoją odrębność w wyniku przeszkód zwyczajowych lub prawnych, prowadzących do ograniczenia iontaktów między tymi grupami (334-4).
- 1. Przez kolonizację wewnętrzną rozumie się zasiedlanie obszarów położonych w granicach państwa przez obywateli tego państwa.
- 5. W krańcowych przypadkach konflikt między dwiema grupami ludności może się przejawić jako ludobójstwo, tzn. jako wytępienie jednej grupy ludności przez inną.
815
Polityka migracyjna 1 jest jednym ze składników polityki ludnościowej (104-2). Ustawy o imigracji 2 (802-3) często ograniczają imigrację. Zmierzają one niejednokrotnie do popierania migracji selektywnej 3 w sposób bardziej lub mniej bezpośredni, zakazując imigracji pewnych kategorii osób, uważanych za niepożądane, albo przyznając pierwszeństwo kategoriom osób pożądanych. Metoda kontyngentów kwotowych 4 opiera się na ustaleniu dla każdej kategorii pewnej proporcji, służącej do wyznaczania wielkości kontyngentu w oparciu o całkowitą liczbę imigrantów dopuszczonych w danym okresie. Metodę tę stosuje się w szczególności dla ograniczania imigracji z pewnych określonych krajów; proporcje przyznawane poszczególnym narodowościom (330-4) wyznacza się wtedy często na podstawie struktury narodowościowej 5 ludności kraju przyjmującego (801-4) w określonym czasie. Zarządzenia zmierzające do regulowania rozmieszczenia ludności 6 przez migracje zewnętrzne (802-5) mają zazwyczaj charakter raczej pośredni.
* * *
|